-हरि बस्ताकोटी

तिमी चखेवा पन्छीजस्तै प्रेमिल छौ भन्ने बुझेर नै आंखामा सजाएकी थें तिम्रो पुरानो एउटा रंगीन तस्बिर तिमी न कृष्ण हौ न राम तस्बिरमा तिमीलाई पढेर जीवनको गीत गाएकी थिएं मैले लेखेर तिम्रै प्रेमिल नाम… प्रकृतीले कैयौं पल्ट पालुवा फेर्यो सोर्ह श्रिंगार गर्यो चुल्ठी बाट्यो पिपलको बोटमा बर्सेनी तन्नेरी बशन्तहरू आए गए आंखा ओच्छ्याएर मूल बाटोभरी बसिरहेकी म आजसम्म, बेलैमा बेलगाम आउनु पर्ने तिमी बसन्ती आँचल उठे पछि आयौ बर्षौं बर्ष पछि अचानक पाउरवाला सेतो चस्मा भित्रबाट बाटोभरी देख्दैछु तिमीलाई आज र हेर्दैछु तिम्रा एक जोडा उदास आंखा… म किनारा बनी पर्खी बसें तिमी भेल बनी बगिरह्यौ कैले भिरमा,कैले चट्टानमा कैले प्यासी बगरहरूमा मेरा अतृप्त कुमारी रहरहरू किनारका थुप्रै ढुंगा अनि शालिग्रामहरूमा लेखेकी छु मैले एक पटक किनारसम्म आएर पत्थरहरूमा छामी हेर फूलको मन कत्ति कोमल हुन्छ… प्रतीक्षामा उसैगरी बर्षहरू बितिरहेका छन झनझन झनै गाढ़ा रंगहरूमा यि आंखाभरी पोतिएको छ प्रेम आज पनि यि फुर्सदिला यामहरूमा तिम्रै अमुक तस्बिर पढिरहन्छु लाग्दैन तिमी आँधी हुरी हौ जिन्दगीका प्रिय प्यासहरूमा प्रेमको नदी बनेर आउ मेरा यि अतृप्त आंखाहरू पाउरवाला सेतो चस्माबाट तिमीलाई खोजिरहेका छन… आज पहिलो पल्ट बर्सौं पछि तिम्रो अंगालोमा छु म मेरालागि तिमी कृष्ण हौ राम हौ स्वयं परम भगवान हौ एउटी बिरहिंणी सबै काम क्रोध लोभ मोहबाट निबृत्त भएकी छे आज भन अब तिमीलाई म कुन प्रेम गरुं ?

नवलपुर गण्डकी प्रदेश